عقربه های ساعت کم کم به عدد ده نزدیک می شوند .  زمان چه زود گذشت. دوماه تابستان مثل  برق از جلوی چشمانم رد شد. شاید به خاطر این بود که تابستان امسال ، مثل سالهای قبل بیکار نبودم تا وقت کم بیاورم . مدرسه امروز شروع شد، دیدن معلم ها ی سال قبل و همچنین دوستانم برایم خوشایند بود. علاوه بر آن امروز کلی دانش آموز جدید دیدم، همراه با معلمان جدیدم. کلاس هایی که امسال گرفتم ، سخت تر از سال قبل خواهند بود . و از آن طرف وقت برای انجام کارهای تفریحی برایم محدود خواهد شد.

شاید اولین چیزی که  از کلمه ی مدرسه به ذهنم می آیدبه یاد آوردن دوستانم است که سالها از تحصیل بازماندن، با آنکه همیشه در تلاش برای کسب بهترین جایگاه در تحصیل بودند، فرصت را ازدست دادند، به نحوی می توان گفت فرصت را از آنها گرفتند! در حال گوش دادن به شعر زیبای داوود سرخوش هستم که چه زیبا درد ها را به سرود کشیده ، دل من دنیا را شناختی دل من  ، دل من مرد و نامردا را شناختی  دل من ...با گذشت سالها،هنوز هم به این موزیک گوش می دهم و همیشه به یاد خواهم داشت که زمانه همیشه مطابق میل ما نخواهد بود....

تصمیم دارم وبلاگ روزنوشت را تغییر دهم . البته می خواهم نامش را عوض کنم و قطعا آدرس وبلاگ نیز تغییر خواهد کرد.شاید این بار اسمش را روزنوشت نگذارم ، به قول یکی از دوستان روزنوشتم به هفته نوشت و حال ماه نوشت تبدیل گشت.  می نویسم که به کجا کوچ خواهم کرد....

بازهم برگشتم ، برای چندمین بار خواهم نوشت و شاید یک روز کلمه ی که می نویسم خواهم رفت باشد و دیگر هیچ...هشتادو هشت سال از استقلال گذشت ، استقلالی که فقط نامش را شنیده ام و آن را در رویدادهای زمانه می بینم . هشتاو هشت سال گذشت ، ولی هنوز هم افغانستان در حال سوختن میان آتش است. .لحظه ی نیست که بمبی منفجر نشود و یکی را از آرزوهایش محروم نسازد . از روزی که به دنیا آمدم ، افغانستان جنگ بوده و هست ، حال در جستجوی آن مانده ام که استقلال چه معنی می دهد...

این بار هم مثل هر سال بیست هشت اسد گذشت ، و تکرار خواهد شد . شاید نسل بعدی معنی استقلال را بفهمد ، زمانه این مهلت را از من گرفت و شاید هم  افغانستان ، که نگذاشت معنی استقلال را درک کنم  . هر کدام گوشه ای از این جهان افتاده ایم با این که هزاران فرسنگ با افغانستان فاصله داریم ،هنوز هم نامش را گرامی میداریم ...      

بازهم یک هفته ی دیگر  چشم برهم گذشت و یک روزنوشت دیگر بر روزنوشت های وبلاگ اضافه شد.در پست های قبلی وقت نکردم روزنوشتی بنویسم برای همین امروز آمدم تا خلاصه ی تمام اتفاق هایی را که روی داد برای دوستان بیان کنم. این هفته ، هفته ی شلوغی بود . فیوژن هم برگذار شد(فیوژن یک برنامه ای است که به مدت چهار سال است که فعالیت خود را شروع کرده و هدف اصلی آن آشنا کردن دانش آموزان با فرهنگ های دیگر ملیتها است)، البته خیلی برنامه های جالبی داشتند . به نظر من از همه جالب تر نمایش داستانی که مربوط به دانش آموزان کشور آفریقا بود از همه بهتر اجرا شد. برنامه های دیگر کشورها مانند ژاپن و چین نیز بسیار جالب بود. چند تا از دانش آموزان چینی با حرکت های کاراته ای ، شعر و ...سعی بر این داشتند تا دیگر دانش آموزان را با فرهنگ چینی آشنا کنند. برنامه ی کشور افغانستان آنطور برایم جالب نبود. یکی از همشهریان یک رپ خواند، که به نظر من برنامه ی جالبی برای نشان دادن فرهنگ افغانستان نبود. آنهم یک رپ به زبان فارسی که هیچ کدام از دانش آموزان آن را نفهمیدند تا بخواهند در مورد آن نظر بدهند! برنامه ی فیوژن به مدت سه بار به اجرا در آمد، یک بار برای والدین ، یک بار برای دانش آموزان کلاس نه به پایین و یک بار هم برای دانش آموزان خود مدرسه(تصاویر این برنامه را در ادامه مطلب ببنید). امروز کارنوال بود. کارنوال یک برنامه ی تفریحی است که هر سال یک بار اجرا می شود و در آن کلی وسایل تفریحی موجود است که دانش آموزان با دادن پنج دلار می توانند از تمامی وسایل آن استفاده کنند. زنگ های سوم و چهارم بود و بعد از ساعت غذاخوری شروع شد . به طور کلی تمامی دانش آموزان مدرسه در آن شرگت کرده بودند. می توانید عکس های از این برنامه را در سال قبل درادامه مطلب ببنید.روز دوشنبه ، روز ویکتوریا است و تعطیل هستیم . این روزرا جشن می گیرند. تقریبا دو سه هفته به تعطیلی مدارس باقی مانده است . بعد امتحانات شروع می شود و البته بعد از آن هم تابستان.ساعت هفت و چهل و چهار دقیقه ی بعد از ظهر است ولی هوا همچنان روشن است.داشتم نظرات وبلاگ را می خواندم که یکی از دوستان گفته بودند که نوشته های وبلاگ حالت کلیشه ای دارند، از این به بعدسعی می کنم این طورنباشد. هفته ی خوبی داشته باشد و تا هفته ی دیگر به امید دیدار.

بعداز چند روز دوری از دوستان بازهم فرصتی پیدا کردم تا بنویسم ، و یک روزنوشت دیگر را به صفحه ی وبلاگ بیافزایم .ماه آپریل مثل یک چشم برهم زدن گذشت...امروز اول ماه می بود و تنها یک ماه و چند روز دیگر به تعطیلی مدارس باقی مانده و بعد هم تابستان . امروز دوازدهم اردبیهشت برابر با  روز بزرگداشت مقام بلند معلم بود، این روز را به تمامی معلمان،  خصوصا معلمان  مدارس خودگردان تبریک عرض می کنم.  چند روز پیش با یکی از دوستانم در ایران صحبت می کردم و او هم از وضع بد مهاجرین سخن می گفت که در این روزها اوضاع خراب تر شده و مهاجرین را رد مرز می کنند.خیلی سخت است ،از یک طرف فشار های دوران مهاجرت و مشکلات دیگر در آن طرف...صبر و شکیبایی را برای تمامی مهاجرین آرزومند هستم...همیشه می گویند که پایان شب سیاه سپید است ...داشتم نظرات وبلاگ را می خواندم که یکی از دوستان عزیز نوشته بودند که کاش مطالب هم مثل اسم هایشان روزنوشت می شد نه هفته نوشت...دیگر مثل قبل نمی توانم داخل وبلاگ هر روز مطلب جدید اضافه کنم، هم نه دیگر وقتش را دارم و هم اینکه فکر می کنم اگر مطالب وبلاگ را بعد از چند مدتی به روز کنم بهتر است...هوای شهر ما هم که مثل همیشه بارانی بود، البته چند روز پیش هوا کاملا آفتابی شده بود که هواشناسی اعلام کرد فردا هوا بارانی است و طبق معمول فردایش باران آمد...حالا بازهم فردا آفتابی است و معلوم نیست روزهای بعد چه خبر می شود...روز پنجشنبه همراه با مدرسه می رویم به یک کالج تا در مورد درس ، کار و ...برایمان صحبت کنند، امیدوارم که مفید واقع شود.. امروز در مدرسه کاری برایم پیش آمد و باید انجام می دادم ،حدود پانزده دقیقه بیشتر طول نکشید و ساعت سه بود که از مدرسه آمدم بیرون ، هیچ دانش آموزی دیده نمی شده همه رفته بودند وقتی داشتم قدم زنان به سوی خانه می آمدم اصلا نگاهی به ساعت نکردم و خیلی آهسته آمدم خانه...وقتی به خانه رسیدم و نگاهی به ساعت انداختم چهار شده بود ! و من حدود یک ساعت در راه بودم .  معمولا همیشه حدود نیم ساعت طول می کشد و امروز یک ساعت به طول انجامید... عقربه های ساعت دارند خود را بر روی عدد ده می رسانند ، از پنجره یک نگاهی به بیرون می اندازم ، هوا تاریک است و فقط ماشین ها هستند که در حال حرکت اند. دو سه نفر هم در آن طرف خیابان در حال قدم زدن هستند ...روز نوشت امروز را در همین جا به پایان می برم و تا یک روز نوشت دیگر به امید دیدار...